Nyfes

Yatmadan önce hüzünlü bir şeyler dinlemek hiç adetim değildir aslında. Ama bu aralar, yalnız kalabildiğim sayılı zamanlarda, pek bir yokluyor hüzün. Sessiz gemi yolcularım, şu dünyada yanında güvenli ve değerli hissettigim iki güzel adam; dayıcım babacım Aydın Erel ve sevgilim - dostum Ali, yıldız gibi parlıyorlar göğümde. Nyfes (Brides) filminin ruhu sızlatan müziğiyle...

Theodoros Angelopoulos

Sene1996 filan, her genç gibi üniversiteye hazırlık için kursa gidiyorum. Yine bir Cuma günü kurstan bayılmış, son dersimi kırmış,  Beyoğlu Sineması'na Ulysses' Gaze'i izlemek için koşmuştum. Cidden koşmuştum, kan ter içinde bileti alıp, içeriye girdim, film tam başlamak üzereydi. Beyazperdede jenerik akmaya başladı. Bir gariplik vardı ama... Ne Yunanca bir şey yazıyor, ne de Harvey Keitel'in ismi geçiyordu. Bir sıkıntı olduğunu fark ettiğimde film başlamıştı: Kevin Kline ve Meg Ryan'lı  French Kiss ! İlk 20 dakika, şokumu atlatamamıştım. Ama o günden sonra Cuma günleri hep seansları tekrar kontrol edip sinemaya gittim .

Ulysses' Gaze'i ertesi gün Pera Sineması'nda izlemiş ve filmden çok çok etkilenmiştim. O zamanlar Minolta SLR makinamı yeni almış, fotoğraf çekmenin büyüsüyle vizöre bakıyordum. Angelopoulos'un dünyası, 17 yaşındaki bir kıza neler anlatıyordu işte şu yaşlarımda sanırım bunu daha iyi anlıyorum.

Yıllar ilerledikçe ve Angelopoulos yeni filmler çektikçe ben hep o sinemalara koştum. Film müziklerinin anası Eleni Karaindrou'nun bestelerini dinledim. 2001 İstanbul Film Festivali'nde Emek Sineması'nda gösterilen eski filmlerinin (Arıcı, Kumpanya vs.) takipçisi olmuştum. Ama şimdi Emek Sineması da yok!

Bir sinema yönetmeni öldüğünde, sadece yeni filmler çekemez. Geride bıraktığı yapıtlar, bakidir. Ben de Kumpanya (O Thiasos) filmiyle uğurluyorum usta yönetmeni... Sinemanın arkeologlarından birini...

Müzik, Yaraları Sarmalar

Gececil duygularla Nocturnelere sığınmak, Frederic Chopin'in Si bemol minor, Opus 9, No: 1 bestesini defalarca dinlemek. Üst üste yaşanan ölümlerden, arkada kalanların hayatlarının tozunu almak.

Sıradaki, sana söylüyorum: Biraz ağır ol, her yanım bir şeyler taşımaktan ağrıyor.  
Zaten başka da dayım kalmadı.
İki müziksever dayımın anısına...

Sıradakinin Ölümü

Oysa nasıl da umutlu bir sabahtı...
Bundan bir süre öncesine değin, beraber mesai tükettiğimiz  iş arkadaşımın ölüm haberiyle durdu dünya. Ofiste, onu tanıyanların nefesleriyle yarattığı bir ağırlık hakim. Bu ağırlığa payıma düşeni ben de ekliyorum sanırım. Birbirimizden gözlerimizi kaçıyoruz, herkes monitörüne bakıyor.
Ölüm. Sıradakinin Ölümü...

1963 yılının 3 Haziran günü, tam da bugün Nazım Hikmet de ebedi yolculuğuna çıkıyor. Tam da dediği gibi:

"O, ne önde
ne arkada
sırada
sıramızdaydı..."